Kleurenpalet

Vandaag staat een deel van de LF4 Midden-Nederlandroute op het programma. Van Utrecht centraal station naar het NS station van Arnhem.
Eerst dus met de fiets naar het NS station van Best. Daar zien we dat we vertraging hebben, het begint met 5 minuten maar al vlug laat de CTA (zo heten die borden waarop de trein aangegeven staat officieel) dat de vertraging +15 minuten is. De aansluiting in ‘s-Hertogenbosch zullen we dus missen. Tijdens het wachten beginnen we het ook al wat frisser te krijgen. Inmiddels arriveert de trein, stappen we in en rijden naar ‘s-Hertogenbosch. Daar aangekomen is de trein richting Utrecht zo druk dat we die moeten laten schieten, geen plaats voor de fietsen. Bij de volgende hebben we meer geluk, wel druk maar we vinden toch een mogelijkheid om onszelf met fiets de trein in te krijgen. We hebben het na dat wachten wel flink koud gekregen.
Aangekomen in Utrecht zoeken we de route op, die ligt aan de Domtoren, altijd leuk om eronderdoor te fietsen, eerst vlug nog even een bliksem bezoek aan Flora’s hof, gelegen direct naast de Domtoren.
Al fietsend besluiten we eerst ergens een kop koffie te nemen om een beetje op te warmen. De keuze valt op het café wat zich bevind in het oude politiebureau. Een gebouw in de stijl van de Amsterdamse school, een van mijn favoriete bouwstijlen.

Het blijft niet alleen bij koffie maar ook een lekker stuk huisgemaakt gebak. Hebben we wel verdiend na al die vertraging en kou.
Gelukkig heb ik op de valreep bij vertrek thuis nog een extra jasje in m’n fietstas gestopt waar ik nu maar wat blij mee ben.
Na de koffie verlaten we de stad Utrecht en passeren het altijd weer intrigerende Rietveld Schröder huis ontworpen en gebouwd naar de ideeën van de kunstbeweging De Stijl. Een huis ontworpen en gebouwd in 1924 en nog steeds heel modern ogend.

Kunnen veel projectontwikkelaars en architecten van deze tijd een voorbeeld aan nemen gezien alle ‘historiserende’ wijken en gebouwen die naar de zogenaamde oude binnensteden moeten verwijzen. Maar daar heb ik me in een vorig stukje al een keer eerder over uit gelaten.
Wat rond deze tijd van het jaar meteen in het oog springt is de kleurenpracht van de bomen en struiken in hun herfsttooi.

Zo nu en dan spatten de kleuren er werkelijk vanaf. Van geel naar rood en bruin en alles wat daar tussen zit, werkelijk prachtig, jammer dat de zon niet echt doorbreekt anders zou het spektakel nog mooier zijn.
Wat dat betreft hebben we geluk vandaag want de LF4 Midden-Nederlandroute volgt de Utrechtse Heuvelrug en de Grebbeberg dit betekend vel bos en nu dus veel herfstkleuren. Genieten dus.

Het weer valt een beetje tegen, we hadden iets hogere temperaturen verwacht en wat zon. Helaas, maar het landschap, de mooie comfortabele fietspaden, monumentale boerderijen, huizen en kastelen maken het meer dan goed.

Rechts van ons glooiend en bebost landschap links van ons de uiterwaarden met de rivieren.
Wat vooral opvalt bij dit stuk van de LF4 is de afwisseling van landschap. Om de zoveel km veranderd het volkomen, alles komt wel aan bod. Hier en daar is het zelfs klimmen geblazen wat dan weer resulteert in het heerlijke afdalen. Als we Arnhem naderen glooit het zelfs nog meer. De hellingen bedekt met beukenbomen kleuren helemaal geel van het herfstblad.

Als we Arnhem naderen besluiten we om daar de trein weer richting huis te nemen. We hebben er nog aan gedacht om van Arnhem naar Nijmegen te fietsen. Er is daar namelijk een zgn ‘fietssnelweg’ aangelegd met bijzondere verlichting en mooie kunstwerken (viaducten, tunnels en bruggen). Genaamd RijnWaalpad. In 40 minuten van de Rijnkade in Arnhem naar de Waalkade in Nijmegen.
Volgende keer dan maar. Stappen we uit in Nijmegen en kunnen we de LF4 in Arnhem oppikken richting Enschede.

Meteen even het in aanbouw zijnde station van Arnhem kunnen bewonderen, heel erg mooi, licht en ruim. Nog een rede om een keer terug te gaan om te bekijken als het klaar is.
Met de treinen wil het vandaag minder vlotten. Op de terugweg weliswaar geen vertraging maar in Best dacht ik vlug Jacqueline te helpen met het uitstappen. Nu weet ik ook dat fietsschoenen gemaakt zijn om te fietsen. De zolen zijn minder flexibel dus je hebt ook minder gevoel. Al springend op de treeplank glij ik er dus net zo hard af als dat ik erop spring, yep tussen trein en perron met één been. !#*@!. De taal die daarop volgde was niet bepaald geschikt voor gereformeerd Nederland. Dat wordt dus een blauw scheenbeen, dat vervolgens verkleurd naar alle kleuren van de regenboog. Net als het meeste blad aan de bomen met als grote verschil dat de blaadjes eraf vallen en mijn been niet, mag ik toch hopen.
Bij thuiskomst 99 km op de teller en een blauw en pijnlijk been. Mooie dag, minder mooi begin en einde. Terugkijkend toch erg genoten en veel moois gezien.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: