Volbracht

Vanochtend op de fiets naar het NS station van Eindhoven gegaan. Kaartjes voor onszelf en de fiets gekocht, waarvan 1 van de fietskaartjes al kwijt was toen we goed en wel in de trein zaten. Op naar Maastricht om daar het laatste stuk van de LF7 Oeverlandroute op te pikken en vervolgens via die LF 7 weer richting huis te fietsen.
Eerst een stukje door het mooie oude Maastricht, de Maas over, door de oude binnenstad. Blijft toch altijd iets speciaals en mooi om door een ontwakende stad te fietsen. De rust op straat, bijna geen mensen, amper verkeer slechts hier en daar wat leven.

Ook stuiten we op een voor ons grote verassing. Terwijl we de route aan het zoeken zijn (soms staan de bordjes niet altijd even logisch opgesteld) zie ik een wel heel aparte poort. Meer een hangende poort, op een hoogte zodat je er onderdoor kunt lopen, mooi versierd met allerlei, gekleurde glas objecten in verschillende vormen. Meteen herkenbaar als glas ontworpen en gemaakt door Bořek Šípek. Beide zijn wij liefhebber van zijn werk. Dus het kunstwerk wordt van alle kanten bewonderd.

Ondertussen ook via de Garmin het knooppunt gevonden waar we heen willen en onze trip verder vervolgt. We verlaten de oude stad van Maastricht en door minder mooie delen van de stad rijden we richting Vroenhoven, België. Hier loopt de LF 7 een stuk door België langs het kanaal, Veel industrie dus minder aantrekkelijk maar het pad dat we volgen is goed, doorfietsen dus.
Hier en daar is al duidelijk zichtbaar dat de herfst in aantocht is. Sommige bomen en struiken beginnen al te verkleuren en het frisse groen is al aan het verdwijnen. Kan natuurlijk ook door de droogte en warmte komen van de afgelopen zomer maar de verandering van het seizoen kondigt zich al aan. De km’s gaan onder onze banden door en we vorderen gestaag. Na verloop van tijd verlaten we het kanaal en rijden het Maasdal in op een mooie, lijkt wel oneindige, comfortabele betonnen pad, dat iets verhoogt zich door het landschap slingert. Dit heeft als voordeel dat we een mooi zicht hebben op de omgeving. De wind valt wel een beetje tegen, schuin van voren en sterker dan verwacht. Met de wetenschap dat we nog wat van richting veranderen zal dit straks in ons voordeel zijn maar tot die tijd is het toch stevig trappen. We passeren Heppeneerd, bekend van de bedevaarten en fietsen over de mooie markt van Maaseik, bekend van de gebroeders van Eyck.

Uiteindelijk bereiken we, terug in Nederland, het witte pittoresqeu dorpje Thorn. Mooi moment om even een kop koffie op een terras te drinken.

We gaan verder richting Weert. Het landschap hier vinden we toch wel een beetje saai worden. Zeker als we de Peel inrijden. Veel ontginningswegen dus lang en recht met zo nu en dan een bocht in 90 graden. Wat als bijkomend nadeel heeft de wind schuin van voren. Ook veel varkens- en kippen bedrijven, tja en dat is zo nu en dan goed te ruiken. 

De zon schijnt nog steeds uitbundig en het kwik is inmiddels opgelopen tot een 29 graden.
Uiteindelijk rijden we een bosrijk gebied in wat overgaat in het door ons zo geliefde heidelandschap. Zeker nu in deze tijd is het een echt feest. De heide bloeit in uitbundig paars.

De paden zijn perfect en op de open vlakte pronkt zo nu en dan een statige jeneverbesstruik. Brabant zoals we het kennen uit de boekjes en van de liedjes. Helaas op nog maar een paar plaatsen maar hier op de Strabrechtse heide is het echt genieten.

We besluiten om in Heeze de trein te nemen. We zijn de 100km al gepasseerd en het stuk wat nog komen gaat hebben we al meerdere malen gefietst. Afgelopen dinsdag nog want dat was onze eerste poging. We wilde toen van Oirschot richting Maastricht. Het weer werkte echter niet zo mee. 13 graden op de termometer en toen we hier op de Srabrechtse heide fietste begon het nog te miezeren ook. Vandaag gelukkig niet, een prachtige ’s zomerse dag.
We buigen van de route af richting Heeze en overleggen of we wel of niet nog wat drinken op een terras voor we de trein induiken. Terras gevonden, fietsen gestald, gaan zitten en even op de telefoon kijken hoe laat de trein komt. Dat is over 12 minuten. We kijken elkaar aan en denken beide hetzelfde. Tas weer op de fiets en vlug op weg naar het station waar we ruim op tijd aankomen. Gelukkig is de bediening niet op alle terassen even snel en dus was de bestelling nog niet opgenomen.
Enigszins moe maar voldaan zetten we ons naast onze fietsen in de trein. In Eindhoven nog even overstappen naar Best, nog een klein stukje trappen, Jacqueline naar Beers ik naar Oirschot. Dat pilsje en die witte wijn pakken we thuis wel. Tis mooi geweest en de LF 7 Oeverlandroute van Maastricht tot Alkmaar, in meerdere etappen al fietsend volbracht. 
Thuis de oprit op rijdend 134 km op de teller. Jacquelene zelfs nog een 12 meer.

Overige foto’s

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: